دستنویس کتابخانه ملک، مجموعه قدیمی و کم حجم، دربردارنده ۶۱ برگ به شماره ۵۸۳۹ در کتابخانه ملک تهران موجود است. مجموعه مشتمل بر این قسمت هاست:

تصویر دستنویس واتیکان، ظاهرا در هیچ یک از کتابخانه‌های مهم ایران وجود نداشته و تنها میکروفیلمی فرسوده و غیرقابل استفاده از آن در کتابخانه استاد مینوی محفوظ است. تصویر این دستنویس برای نخستین بار است که به این شکل منتشر می‌شود و پیش از این همیشه به واسطه چاپ هُرن یا دبیر سیاقی به محتویات آن ارجاع می‌شده است. پاول هُرن (Paul Horn) دستنویس واتیکان در رُم به شماره Vat.Pers22 را مبنای تصحیح خود قرار داده و برای تهیه رونوشتی از آن و نیز به منظور بررسی برخی واژه‌نامه‌ها و فرهنگ‌های قدیم فارسی، به چند کتابخانه اروپایی مراجعه کرده است.

دستنویس حاج محمد نخجوانی، از مهمترین دستنویس‌های کتاب است که در حواشی شمار زیادی مدخل اضافه همراه با شواهد شعری کهن دارد که بیشتر آنها در هیچ یک از نسخه‌های موجود به این شکل نیامده است. شماره دستنویس در کتابخانه تبریز ۳۶۳۹ است.

دستنویس کتابخانه فاتح، در کتابخانه فاتح شهر استانبول دستنویسی مجموعه‌ای به شماره ۵۱۹۳ مورخ ۸۶۵ق نگهداری می‌شود که بخش دوم آن لغت فرس است. یکی از وجوه اهمیت این دستنویس آن است که تمام آن به خط معین بن محمد زمجی اسفزاری، مورخ، ادیب و منشی بزرگ عهد تیموری است. بخش نخست، اثری نادر به نام کنز الزواهر فی معرفه الجواهر توسط شمس خطاط بلخی است و بخش دوم، یعنی لغت فرس از برگ ۳۲ آغاز می‌شود. این بخش در برگ عنوان به خط متاخری «لغت پهلویه» نام گرفته است. دستنویس حاضر از نسخه‌های ملکی سلطان بایزید دوم عثمانی بوده است.

دستنویس ملک الکلامی، که زمانی به تملک دکتر صادق کیا در آمده بود و چند سال اخیر در انتظار پیوستن به یکی از کتابخانه‌های مهم تهران به سر می‌برد، سرانجام به کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران تعلق گرفت و اکنون به راحتی در دسترس است. این دستنویس، متعلق به خاندان ملک الکلامی بوده و از «مجدی» (عبدالمجید ملک الکلامی از شعرای قادر اخیر) به فرزندش «عبدالحمید» رسیده بوده است.

دستنویس کتابخانه ملّی، این دستنویس بی تاریخ و شاید سده دهم یا یازدهمی، که ظاهرا هیچ یک از محققان دهه‌های پیشین از وجود آن در کتابخانه جلال‌الدین همایی آگاهی نداشته‌اند، نخستین بار در دهه نود خورشیدی شناسایی شد و اکنون به شماره ۲۰۳۸۸ در بخش نسخه‌های خطی کتابخانه نگهداری می‌شود. همایی معتقد بوده که دستنویسش با دستنویس «نفیس آقای نخجوانی تبریزی مطابق و نزدیک به یکدیگرست و محقق شد که این نسخه اصلی معتمد و معتبر داشته است.»